Ieder kind verdient het om helemaal gezien te worden. Gezien, gehoord en geliefd.
Maar ieder kind is ook onderdeel van een groter geheel, van zijn familiesysteem. En als we vergeten om daarnaar te kijken, belanden we al snel in het labelen en beoordelen van gedrag dat het kind laat zien. Terwijl het systeem juist een enorme invloed heeft op dat gedrag.
In het familiesysteem heeft alles en iedereen een eigen plek. Iedereen in het systeem is onderdeel van het grotere geheel en verdient het om gezien worden. Je kunt het familiesysteem zien als een energetisch geheel. Als alle stukjes gezien worden en een plek hebben, kan de energie vrijuit stromen. De individuen in het systeem kunnen vanuit hun eigen plek in hun eigen kracht staan en van hieruit hun volle potentie leven. Het geven hoort te stromen van generatie op generatie, vanuit de (voor-)ouders richting de kinderen.
Er is echter in elk familiesysteem wel een verhaal; een generatie die oorlog heeft meegemaakt, vroege sterfgevallen, moeilijke beslissingen, geweld, tragedies, ruzies of uitsluitingen. In de tijdgeest van elke generatie zijn er beslissingen genomen, is er gehandeld naar wat men destijds dacht dat het beste was en naar wat mogelijk was. Om te overleven en door te kunnen gaan, was het vaak makkelijker om ergens niet meer over te praten, om te doen alsof iets niet gebeurd was. Het energetische systeem kan echter niet vrijuit stromen als er stukjes in het donker gelaten worden, afgesneden worden of simpelweg worden genegeerd. Ergens in het systeem zal dat wat niet gezien mocht worden terug naar boven komen. Elke plek die ‘open’ blijft, zal door iemand in het systeem worden geprobeerd om op te vullen.
Als men vergeet om naar het familiesysteem achter het kind te kijken, blijft een deel van het kind ook niet gezien. Want vanuit loyaliteit naar dit systeem zal het kind, onbewust, bepaalde gedragingen blijven laten zien. Er zullen bepaalde gevoelens worden getriggerd bij de ouders, er zullen thema’s een belangrijke rol blijven spelen die, wanneer je enkel naar de huidige situatie kijkt, niet te verklaren zijn. Pogingen om gedrag te veranderen, zullen keer op keer niet blijvend zijn, omdat de oorzaak niet gezien wordt.
Een overgrootvader die de ‘verkeerde kant’ koos in de oorlog, een zusje van een grootmoeder dat verdronken is en waar nooit meer over gesproken werd, een oom met verslavingsproblematiek, misbruik, een verzwegen abortus, affaires, miskramen, in elk familiesysteem zit wel een verhaal. En wat mij iedere keer weer kan ontroeren, is dat elk systeem, hoe heftig of hoe ongelukkig ook, een onderstroom kent van liefde.
Als ik met ouders samen een genogram teken van hun familiesysteem, is het keer op keer zo mooi wat er gebeurt als we alles in het licht zetten. Als we zonder oordeel kunnen zien wat voor thema’s er in het systeem spelen, welke patronen zich herhalen, en als we met liefde kunnen kijken naar de mensen die in het systeem gedaan hebben wat ze konden, of wat ze destijds dachten dat het beste was. Vaak krijg ik kippenvel als alles gezien wordt. Bij ouders ontstaat meer begrip voor zichzelf en voor de ander, met het oog op het systeem waar elk van hen in geboren is. En ook kan er naar het kind mildheid komen, als ze zien wat hun kind denkt te moeten dragen voor het systeem. Soms verandert de energiestroom al door enkel het in het licht zetten van iedereen in het systeem. Soms is een familieopstelling helpend om meer helderheid te krijgen, om meer te kunnen voelen, om onuitgesproken woorden uit te kunnen spreken en om iedereen te helpen om op hun eigen plek te gaan staan.
Ieder kind, ieder mens, verdient het om helemaal gezien te worden.
Gezien, gehoord en geliefd.
Reactie plaatsen
Reacties